عراق به‌عنوان خليفه با حسن‌بن على بيعت كردند و به هنگام بيعت ، با آن‌ها شرط كرد : « البته شما گوش به فرمان من و از من فرمان ببريد ، با هر كه من در صلح باشم شما در صلح باشيد ، و با هر كه من بجنگم جنگ كنيد ! » وقتى كه اين شرط را كرد ، مردم در كار او دودل شدند ! گفتند : اين نمىتواند همراه و صاحب شما باشد ، و اين طالب پيكار و كشتار نيست ! پس حسن عليه السلام جز مدت‌كمى پس از آن درنگ نكرد كه كسى او را زخمى زد ، از اين‌رو دشمنى و كينهء او نسبت به مردم بيشتر شد و ترس و بيمش از آن‌ها افزون گشت . « 1 » 23 - از ابوالسفر و ديگران نقل كرده ، مىگويند : مردم عراق پس از علي بن ابىطالب عليه السلام با حسن‌بن على عليهما السلام بيعت كردند ، سپس از او خواستند : به سمت اين مردمان برو كه نافرمانى خدا و رسول را كردند و مرتكب گناه بزرگى شدند ! و با قهر و غلبه زمام امور مردم را به دست گرفتند ، و مااميدواريم كه خداوند ما را بر ايشان مسلط گرداند . پس حسن عليه السلام به سوى شام حركت كرد و بر طليعهء سپاهيان خود ، قيس‌بن سعدبن عباده را در ميان دوازده هزار نفر قرار داده بود كه به آن‌ها « شرطةالخميس » مىگفتند . ولى ديگران نقل كرده‌اند كه عبيداللَّه‌بن عباس و به‌همراه او قيس‌بن سعدبن عبادهء انصارى را به جانب شام فرستاد ، در ميان آن جمع قيس رفت تا در محلى بنام مسكن و انبار و پيرامون آن فرود آمد و

--> ( 1 ) - شرح حال امام حسن : ص 174 .